اثر خوشنویسی | بهار وصل

اثر خوشنویسی | بهار وصل

اثر خوشنویسی «بهار وصل» با الهام از غزل سعدی، از عاشقی می‌گوید که یادِ روی محبوب، شور ناله و اشک را در او برمی‌انگیزد. بهار و گلستان در شعر، نشانه‌هایی از زیبایی یار و آرزوی وصال‌اند؛ آرزویی که در سایه‌ی فراق دور می‌نماید و نصیب عاشق را گاه تنها خارِ گلستان می‌سازد.

در این غزل، فراق با تلخی و بی‌قراری همراه است، اما امید به وصال، رنج انتظار را دل‌پذیر می‌کند. سعدی پس از یادآوری دشواری صبر، به آمدن صبح پس از شب و درمان پس از زهر اشاره می‌کند و دل را به امید دیدار یار فرامی‌خواند. «بهار وصل» جلوه‌ای از پیوند میان تصویرهای طبیعت، شور عاشقانه و امیدِ رهایی از فراق در شعر سعدی است.

متن شعر:

مرا چو آرزوی روی آن نگار آید
چو بلبلم هوس ناله‌های زار آید

میان انجمن از لعل او چو آرم یاد
مرا سرشک چو یاقوت در کنار آید

ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یاد
ز شکل سبزه مرا یاد خط یار آید

گلی به دست من آید چو روی تو هیهات
هزار سال دگر گر چنین بهار آید

خسان خورند بر از باغ وصل او و مرا
ز گلستان جمالش نصیب خار آید

طمع مدار وصالی که بی‌فراق بود
هرآینه پس هر مستیی خمار آید

مرا زمانه ز یاران به منزلی انداخت
که راضیم به نسیمی کز آن دیار آید

فراق یار به یک بار بیخ صبر بکند
بهار وصل ندانم که کی به بار آید

دلا اگر چه که تلخست بیخ صبر ولی
چو بر امید وصالست خوشگوار آید

پس از تحمل سختی امید وصل مراست
که صبح از شب و تریاک هم ز مار آید

بجز غلامی دلدار خویش سعدی را
ز کار و بار جهان گر شهی‌ست عار آید