خوشنویسی نستعلیق | رقص واژه ها

خوشنویسی نستعلیق | رقص واژه ها

این اثر با برهم‌زدن مرز میان متن و تصویر، خوشنویسی را نه به مثابه‌ی ابزاری برای انتقالِ معنایِ لغوی، بلکه به عنوانِ یک کنشِ بصریِ تهاجمی بازتعریف می‌کند. درهم‌تنیدگیِ فرم‌هایِ سیاه و سیال بر زمینه‌ای از رنگِ طلایی (که خود ارجاعی مستقیم به ایده‌ی «شکوه» و نمادهایِ کهنِ قدرت است)، نوعی «تئاترگونه بودن» را در سطحِ بوم ایجاد می‌کند. در اینجا، کلمات در حالِ فروپاشی و گریز از خوانشِ صریح هستند؛ گویی هنرمند به عمد در حالِ «به بازی گرفتنِ» تقدسِ خط و کلام است تا آن را به بخشی از یک «جامعه نمایش» بدل کند که در آن زیبایی‌شناسی، پیش از محتوا، ابزاری برای تسخیرِ نگاهِ تماشاگر است.

از منظرِ «تماشاگر رهایی‌یافته» ژاک رانسیر، این اثر پرسشی رادیکال را پیش می‌کشد: آیا این توده‌ی سیاه و درهم‌تنیده، صدایی است که خفه شده، یا فریادی است که در هزارتویِ تجملِ طلایی‌رنگ به سکوت واداشته شده است؟ ضرباتِ تند و قاطعِ قلم، تضادی آشکار با آرامشِ بصریِ زمینه‌ی طلایی دارند؛ تضادی که بازتاب‌دهنده‌ی موقعیتِ بحرانیِ سوژه در برخورد با ساختارهایِ قدرت است. این کتیبه‌ها در واقع «بازی‌های مضحک»ِ نوشتار هستند؛ نمایشِ باشکوهی از بی‌معنایی که در آن، فرمِ زیبا و خیره‌کننده، تنها پوششی برای آشوبِ درونی و زوالِ گفتمان‌هایِ رسمی است.