قطعه نقاشی رنگ روغن روی بوم

قطعه نقاشی رنگ روغن روی بوم

این اثر با الهام از ساختارِ دایره‌ای و دلهره‌آورِ کولوسئوم‌ها و استادیوم‌های باستانی، تصویری پانورامیک و متراکم از یک «جامعه نمایشِ» تمام‌عیار را پیش چشم مخاطب می‌گشاید. توده‌ای بی‌شمار و حل‌شده در بافتِ چرخشی و نقطه‌پردازانه‌ی اثر، پهنه‌ی عظیمی از یک آرنای غول‌پیکر را زیر آسمانی زرین و ملتهب پر کرده‌اند. در مقابلِ این تمرکزِ متراکم و بی‌شکل در پس‌زمینه، گروهی از فیگورها با پوشش‌های تیره و معاصر در پیش‌زمینه قرار گرفته‌اند؛ کاراکترهایی که گویی بر لبه‌ی این مغاک ایستاده‌اند و با ژست‌های بدنی تئاترگونه، نقشِ واسط، هدایت‌گر یا تماشاگرانِ ممتازِ این بازیِ بزرگ را ایفا می‌کنند.

از منظر مفهومی، تابلو به شکلی رادیکال به ایده‌ی «به بازی گرفتنِ فجایع» در بستری نهادی و تاریخی می‌پردازد. کولوسئوم که به طور تاریخی نمادِ امپراتوری و «شکوه» بوده، در اینجا به یک گردابِ فرساینده بدل شده است که در آن مرز میان «بازیگر» و «تماشاگر» فرو می‌ریزد؛ توده خود به مصالحِ اصلیِ نمایش تبدیل می‌شود تا خیرگیِ جمعی را بازتولید کند. تقابلِ ساختاری میانِ مأموران یا ناظرانِ پیش‌زمینه و توده‌ی عظیمِ درونِ آرنا، سلسله‌مراتبِ قدرت را عیان می‌سازد؛ جایی که در چارچوب یک «بازی مضحک»، تماشای منفعلانه خود به ابزاری برای انقیاد و سلبِ رهایی از سوژه‌ها بدل می‌گردد.