قطعه نقاشی آبرنگ روی کاغذ

این اثر از مجموعه مغاک، فیگورهایی را به تصویر می‌کشد که در میانه‌ی یک فضایِ انتزاعی و بی‌ثبات گرفتار شده‌اند. حضورِ لکه‌ی بزرگ و مهاجمِ سرخ‌رنگ در بخش فوقانی کادر، همچون انفجاری از معنا یا فاجعه‌ای قریب‌الوقوع، بر پیکره‌های تیره و سبزگون سنگینی می‌کند. هنرمند در اینجا بدن را نه به عنوان یک حجمِ صلب، بلکه به مثابه سطحی نفوذپذیر و سیال ترسیم کرده که تحت تأثیرِ فشارِ محیط و نفوذِ رنگ‌ماده، در حالِ حل شدن و از دست دادنِ مرزهای قطعیِ خویش است.

از منظرِ کانسپت «بازی‌های مضحک»، این تابلو لحظه‌ی فروپاشیِ ثباتِ سوژه را در برابرِ نیروهایِ قاهری نشان می‌دهد که هیچ شکلِ مشخصی ندارند اما حضورشان تمامِ کادر را تحت‌الشعاع قرار داده است. پیکره‌های خمیده و سردرگم در پایینِ کادر، بازنماییِ انفعال و سرگردانیِ انسانی در یک «جامعه نمایش» است که در آن فجایع به شکلی انتزاعی و در عین حال خردکننده تجربه می‌شوند. تضادِ میانِ سفیدیِ کاغذ و لکه‌هایِ غلیظ و خیس، حسی از فوریت و ناپایداری را القا می‌کند؛ گویی شکوهِ وعده داده شده، تنها در قالبِ رنگ‌هایی تند و بدن‌هایی رو به زوال به تماشا گذاشته شده است.