خوشنویسی نستعلیق | رقص واژه ها

خوشنویسی نستعلیق | رقص واژه ها

این اثر با ساختار عمودی و کشیده، شکلی از «فروپاشیِ روایی» را در قالبِ خوشنویسیِ اکسپرسیونیستی به نمایش می‌گذارد. برخلافِ ترکیب‌بندی‌هایِ متعارف که کلمه را حاملِ پیام می‌دانند، در اینجا حروف به توده‌هایی درهم‌تنیده، معلق و رها بدل شده‌اند که گویی در حالِ سقوط در فضایی از طلا و غبار هستند. استفاده از این زمینه‌ی زرین، همچون نقابِ تجملاتیِ یک «جامعه نمایش»، تضادی خیره‌کننده با سیاهیِ غلیظ و بی‌قرارِ مرکب ایجاد کرده است؛ گویی زبان و اندیشه در مواجهه با این شکوهِ خودنمایانه، توانِ بازنماییِ حقیقت را از دست داده و به «بازی مضحکِ» فرم‌هایِ پوچ تن داده‌اند.

از منظرِ «تئاترگونه بودنِ» آثار ظفرعلی‌زاده، این تابلو را می‌توان صحنه‌ای از یک پرده‌دریِ بزرگ دانست. کشیدگیِ عمودیِ کادر، حسی از تنشِ میانِ صعود و سقوط را القا می‌کند. اینجا خوشنویسی نه در خدمتِ ثبتِ معنا، بلکه در خدمتِ «نمایشِ فقدانِ معنا» قرار گرفته است. تماشاگرِ رهایی‌یافته در برابرِ این اثر، نه با متنی برای خواندن، بلکه با ویرانه‌هایی از زبان روبروست؛ نشانه‌هایی که در جدالِ میانِ زیباییِ بصری (طلا) و اضطرابِ فرم (سیاه)، هویتِ خویش را در گردابِ «بازی‌های مضحک» قدرت و نظارت از کف داده‌اند.